Tam 11 sene önceydi.
Gecenin bir yarısı, uykunun da en tatlı yerinde, “Kıyamet dedikleri bu olsa gerek!” diyerek doğruldum ranzamın üst katında. Net olarak duyabildiğim tek şey, annemin uğultuya karışmış cılız sesiydi:
-Çocuklarım! Devamını okuyun »
Bazı şeylerin tadı önce damakta kalıyor, sonra hiç kalmıyor (ya da tadını kaçırıyorlar). Bu vb. nedenler ile, uzun süren sıkıntılı bir dönemin ardından, yine beni çok sıkmaya başladığını hissettiğim ve 2007 yılından bu yana kullandığım Facebook hesabımı dondurmuş bulunmaktayım. Devamını okuyun »
Uzunca bir süredir (yaklaşık bir yıla tekabül ediyor kendisi), şahsıma ait olan bu siteyi açmayı planlıyordum. Önce alan adına karar veremeyişim ve sonrasında da zevkime uygun bir blog teması bulamayışım uzattı bu süreci. Şimdi içime sindi mi peki? Alan adı konusu evet ama tema konusunda hâlâ kararsızım açıkçası.. “Ben daha iyisini bulana -veya hazırlayana- kadar en iyisi bu” dedim sonunda. Umarım sizler de beğenirsiniz.. Beğenmeseniz de birazcık moral olsun diye düşüncelerinizi tutunuz içinizde ve beğenmiş numarası yapınız lütfen.. Söz, kızmaca gücenmece yok!
Biraz içerikten bahsedeyim..
Tanrım, Mutluluğu Nereye Sakladın?
Hani vardı ya, bir zamanlar dudağımın kenarında çizgi olmuş otururdu.. Hani karanlıkta ışık tutardı gözlerimden; göreyim/ görüleyim diye.. Hani başka gözleri de ayna ederdi kendine, yalnız kalmasın diye..
| © 2010 moRyEList | Suffusion WordPress theme by Sayontan Sinha |
Dedikodu Kazanı