ALİ BEBEK..
Çocuktum..
Çok yıl önce yazdığım (10-12 sene..) bir ‘hikâye şiir’di “Ali Bebek“..
Şirindi.. Özeldi..
Hâlâ önemli..
Yazdıktan çok yıl sonra, seslendirmiştim hikâyeyi.
Seslendirdikten çok yıl sonra da, ilk hâli, en düzenlenmemiş, yani en doğal haliyle sunuyorum;
Kim bilir kaç yıl önceydi“Alİ Bebek“
Dinlemek için Play ( ►) tuşuna basınız.
Bana aldığın ilk bebeği minicik ellerime verişin hâlâ gözlerimde
Öylesine ‘sen’ kokuyordu ki
Bağrıma basasım gelirdi hep
Geceleri korktuğumda, sen diye sarılırdım ona Bebeklerimle konuşmamı
Her çocuğun yaptığı sıradan konuşmalardan sayardın
Ama bilmezdin ki
O’na ‘sen’ diye ufacık yüreğimin sözde dertlerini anlatırdımSana O’nun ‘sen’ olduğunu belli etmemek için
Bebeğime bir de ad koymuştum
Ali bebekEve arkadaşlarım gelince, ya da ben onlara gidince
-Ne de olsa çocuklardı-
Ali bebeğimi hiç vermezdim onlara, kırarlar bozarlar diye
Sonra hepsi küserdi bana
Olsun, Ali bebeğim hep yanımdaydı yaBelki büyüdükçe O’na eskisi kadar zaman ayıramadım, biliyorum
Hele okula başlayıncaÖğretmenim, “En sevdiğin şey ne?” diye sorunca
Hep aynı cevabı verirdim
“Ali bebeğim!”Bazen öğretmenlerimizden gizli oyuncaklarımızı götürürdük okula
Kızlar bez bebekler, erkekler arabalar
Ben de –biraz büyüktü ama- ne yapar eder Ali bebeğimi götürürdüm
Yani her yerde seninle birlikteydimSonra
Bana vurduğun ilk gün bile aklımda
Biliyor musun
Onun için galiba hâlâ kırgınım sana
Belki hak etmişimdir belki hak etmemişimdir
Ama o tokattan hemen sonra odama koşuşumu hatırlıyorum
Gözlerimden süzülen yaşlarla Ali bebeğime bakmıştım
Sanki o da ağlıyordu
Alıp kucağıma yine dertleşmiştik
Bana çok şey anlatmıştı
Evet
Galiba haksız olan bendim
Ama kabul et ki sende de hata yok değildi
Ertesi gün en sevdiğin elbisemi giyip yanına gelmiştim
Saçlarımı da anneme bir güzel taratıp
-Herhâlde şirin olmak için- boynuna atlamıştım
Yanaklarından doyasıya öpüp binlerce kez özür dilemiştim
‘Katı yürekli’ derler ya, ondan olsa gerek
O an neden bilmiyorum, ‘Yeter!’ deyip indirmiştin kucağından
Farkında mıydın bilmiyorum ama, o sırada Ali bebeğim de oradaydı
Sen yine bağırınca
O’nunla birlikte uzaklaşmıştım yanından
Ali bebeğim kulağıma demişti ki
Ben kalbi kırık arkamı dönmüş odama giderken
Senin gözlerin yaşarmış, gülen gözlerle bana el sallamışsın
Biliyordum zaten
Sen bana hiç kızamazsın
Sert görünürsün ama kolay affedersin..
O gece ben uyurken yanıma gelip saçlarımı okşamıştın
Yorganımı örtüp giderken, ‘canım kızım’ demiştin
Bilmediğimi sanıyordun değil mi
Ben ne zaman senin kokunu duysam, yüreğimin gözleri açılır
Tepki vermesem de duyarım seni
Ne de olsa senin canından, senin kanından değil miyim
Senin bütün duygularını senin kadar olmasa da,
Senin aldığın bebeğim; Ali bebeğim zaten anlatıyor bana..
Yıllar boyunca bir küsüp bir barıştık seninle
Şimdi Ali bebeğime ayırdığım zaman daha da az
Ama yine de baş ucumda duruyor
Yine bir şey olunca, belki sözlerle değil ama
Artık büyüdüğümden ,gözlerle konuşuyoruz
O hâlâ ben ağlarken ağlıyor, ben gülerken gülüyor..
Bildiğim bir şey var ki
Kaç yaşına gelirsem geleyim
Ben senin cici elbiseli, şımarık ve o çok sevdiğin bebeğin olacağım..!
Bak
Ali bebeğimin gözlerinden yaşlar süzülüyor
Gözlerime bakarken gözleri parlıyor
Yüreğinde taşıdığı tüm sevgi dudaklarında şimdi
Ben büyüyorum
Ama o hep aynı..
O, bana gözlerinin içine baktım mı yüreğini okumayı öğretti
Ali bebeğim bana her şeyi; Seni sevmeyi öğretti
Yıllarca O yanımdaydı
Yıllarca da, ben O’nun yanında olmak istiyorum
Ve ben hep böyle
Hep senin şımarık kızın kalmak istiyorum..
Sen de hep böyle kal
Ne dersin Baba..?
© Bilge OĞHAN *Babama..
