Kayıp bir şehrin
Orta yerine kök salmışım
Adım;
Sokak Lambası..
Sayfa sayfa dökülmüş yaşların kucağında
Şahidim;
Uyur da büyür
Bitmez sanılan her aşkın şarkısı
Bir köşesi dal budak
Upuzun, çıplak, sessiz ve ıslak bir sokak
Yalnız bir yol uzuyor ayaklarımın altında
Mühürlenmiş taşları uçlarına
Son bahar da akıyor kıvrımlarından
Şahidim..
Bazen
Kıştan düşme bir kuş yuvası değer gözlerime
Mor külleri parlayan, penceresinde bir evin
Göğü gösterir pusulası..
Kopmuş bir kanat üşür tam göğsünde
Göbeğinde buz sancısı
Ermez kör ışığımın elleri
Yetişmez dudaklarım
Öpmeye yaralarını
Söner gözlerimde fer
Ve ben anca
Bir kareye hapsedebilirim yitirdiği umutları..
Şahidim bu kan ve ter döken gecenin
Susmak bilmez çığlıklarına..
Ne lodoslara direnirim de
Bir yağmur düştü mü göğün yüzünden
Bükerim boynumu
Erir kara bedenim
Karaya çalınmış öyküler toplanırken ağızlarda
Çünkü her yağmurda
Ne aşklar tüketilir bir mazgal kıyısında..
Adım;
Sokak Lambası..
Uzak bir şehrin
Her tuzağına terk edilmişim..
Kanat altında, göğüs kuytusunda
Tek şahidim,
Dev gövdeli bir yalnızlık sancısı..
Bilge OĞHAN’09
‘moR biR yEL..’

Dedikodu Kazanı