Sen,
En çok uzakken güzeldin ..
Özlerken
Gülüşünden saçılan peri tozundan cümlelerini
Saçlarımda eserken uzaktan, yel yel nefesin
Kıvrılıp bir köşenin mehtabına
Sana uzanmak
Yakamozların ninnisinde uyumak varken sana
Sen..
Güzeldin..
Dipsiz hayal boşluğum
Neşter soğuğuyla sancıtırken dişlerimi
Karnıma sapladığım dizlerim
Çekilirken çocukluğumun göğsüne
Kum kalelere astığın parmak izlerin
Birer birer uçuşurken taşların eteğinden denize;
Sen en çok,
Ben çocukken güzeldin..
Ellerim yazarken adını gecenin alnına
Haricî dururdu gözlerimde uykular
Sen hiç bilmeden
Düşerdin begonya yapraklarına
Çiy tanesi gibi..
Öyle muhtaçtı bir damlana cılız köklerim
Toprağın çığlıklarına tıkayıp kulaklarımı
Yalnız sana tutunurdum, var yok gücümle
Can suyumdu ilk öpüşün
Senliğim,
İlk çırpışımdı kanatlarımı, göğün mavi yüzüne
Göç eden ay kuşlarına özene öyküne
Sessiz sedasız/ sevdasız ilk gidişindi benden
Seni ilk özleten..
Seni en çok
Yokken sevdim ben..
_____________
Bilge OĞHAN’08
‘moRyEL..’